Mijn ooglaserbehandeling: trans PRK

In deel 1 lees je alles over het vooronderzoek en de voorbereidingen. In dit blog beschrijf ik de trans PRK behandeling die ik heb gehad op 27 januari. Dus even een kleine waarschuwing voor degenen die hier niet tegen kunnen. Het klinkt enger dan het daadwerkelijk is, dus don’t worry!
 

Vlak voor de behandeling

De ochtend van de behandeling was ik behoorlijk zenuwachtig. Gelukkig was mijn behandeling al om 11:30 uur, dan hoefde ik niet zo lang te wachten. Bij de kliniek aangekomen ging mijn hart sneller kloppen bij elke arts die in de wachtruimte voorbij liep. Precies op tijd werd mijn naam geroepen door de assistente in operatiekleding vanuit een kamer. Daar gingen we dan…

In een voorkamertje kreeg ik verschillende oogdruppels waaronder de verdoving. Daarnaast kreeg ik twee paracetamol, een ontstekingsremmer en een halve oxazepam tegen de zenuwen. Daarna kreeg ik een operatiemuts, jasje en schoenhoesjes aan en gingen we naar binnen. Mijn vriend kon door het raam meekijken waar op een scherm mijn oog groot werd weergegeven. Dat vond hij erg interessant en hij zou foto’s en een filmpje maken.
 

De trans PRK behandeling

De oogarts en de assistente waren allebei ontzettend vriendelijk en stelde mij op mijn gemak. Ik mocht gaan liggen op de behandeltafel en kreeg een kussen onder mijn knieën ter ondersteuning. Het lag best comfortabel.

Vervolgens werd de laser boven mijn hoofd geplaatst. De arts begon met mijn rechteroog en legde bij alles uit wat ze precies deed. Ze legde een operatiekleedje over mijn hoofd zodat alleen mijn oog zichtbaar was. Daarna plakte ze mijn wimpers af met een soort tape. Er werd een oogklem op mijn oog geplaatst zodat mijn oogleden niet dicht konden tijdens het laseren. Deze werd aan een zuigsysteem geplaatst, zodat mijn oog goed eruit kwam. Dit klinkt eng en dat was het ook een beetje, maar je voelt hier echt helemaal niets van.

De arts maakte vervolgens met een kwastje mijn oog schoon. Dit is heel raar, want je ziet dit gebeuren, maar je voelt helemaal niets. Mijn oog was nu klaar om gelaserd te worden.
 

De laser

Bij trans PRK wordt er met de laser eerst een klein laagje van je hoornvlies af verdampt. Ik kreeg de instructie om naar een groen lampje te blijven kijken terwijl dit gebeurde. Het lampje was niet echt zichtbaar meer zodra de laser aan ging, maar ik kon nog wel het midden zien door een wit licht. Dit duurde 12 seconden. De machine maakte flink wat lawaai. Vervolgens werd mijn oog gecorrigeerd met dezelfde laser. Dit duurde ook weer 12 seconden. Ik voelde helemaal niets ervan.

Mijn rechteroog was nu klaar. De arts spoelde mijn oog met koud water. Dit voelde een klein beetje vervelend, maar het is nodig om je oog af te laten koelen. Daarna werd er een bandagelens op mijn oog gelegd die mijn hoornvlies de komende drie dagen moest beschermen. Daarna werden de oogklem en de tape eraf gehaald.

Ik (rechts) vlak na de behandeling met de oogarts

Nu was mijn linkeroog aan de beurt. Opeens leek het wel alsof nu pas binnenkwam hoe eng het eigenlijk allemaal was en terwijl de arts mijn linkeroog klaar maakte voor de laser voelde ik mijn hart ik mijn keel bonzen. Ik deed ademhalingsoefeningen en telde in mijn hoofd telkens opnieuw naar tien. Dit hielp. De assistente merkte dat ik het eng vond en hield mijn handen vast toen de laser aan ging. Dat was wel fijn.

Toen mijn linkeroog klaar was werd alles eraf gehaald en mocht ik overeind gaan zitten. Ik voelde me een beetje duf, maar dat kwam waarschijnlijk meer door de oxazepam dan de laser. De assistente zei dat ik naar de klok moest kijken. Dat deed ik en zag dat deze scherper was dan eerst. Wel nog een beetje wazig, maar dat ging later weg als mijn ogen hersteld waren, zei ze. Er werd nog een foto van mij en de arts gemaakt ter herinnering. Maar geloof me, daar heb je geen foto voor nodig!
 

Naar huis!

In de wachtkamer kreeg ik thee met bonbons. Mijn vriend had een foto van mijn oog gemaakt. Ik wilde hem zien, maar kon er maar een halve seconde naar kijken. Het zag er best raar uit. Ik had verwacht dat mijn ogen helemaal rood waren, maar dit was niet zo. Mijn ogen waren gewoon wit rondom mijn iris. Je zag niets. Alleen rondom de lenzen waren wat adertjes verschenen.

De assistente kwam even later met een tasje medicijnen. Als de oxazepam tijdens de behandeling nog niet was ingewerkt, dan was dit tijdens het gesprek met haar wel zo. Ik kon mijn ogen amper open houden, maar kon haar nog wel volgen. Ze legde alles nog een keer uit en wenste me een goed herstel toe.
 

De behandeling was eng, maar ook zo weer voorbij. In totaal was ik maar drie kwartier in de operatiekamer. De verdoving had goed zijn werk gedaan, want ik heb helemaal niets gevoeld op het koude water na.

Ga naar deel 3 om te lezen hoe het herstel in de dagen en weken na de behandeling is gegaan. Heb je nog vragen over de behandeling of wil je jouw eigen ervaring delen? Schrijf ze in de comments!
 

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge